به همت انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس بنیاد فرهنگی روایت فتح

آقای پارسی لطفا پیشینه‌ای از فعالیت‌های هنری و‌پژوهشی خود را برای خوانندگان محترم بیان بفرمایید؟
من از سال ۱۳۵۴ فعالیت هنری‌ام را در خانۀ جوانان جمعیت هلال احمر (شیر خورشید سابق) با بازیگری در تئاتر شروع کردم و تا سال ۱۳۵۹در نمایش‌های اسب ( نوشتۀ علی ماتک/ جشنواره سراسری تئاتر خانه‌های جوانان کشور در شاهرود، به کارگردانی اکبر پورپاک‌نیا)، مسافران (نوشتۀ اکبر رادی، به کارگردانی رضا خسبخی)، تسلیم شدگان (نادر ابراهیمی، به کارگردانی اکبر پورپاک‌نیا در رشت)، معدنچیان (نوشتۀ جو کوری، به کارگردانی اکبر پورپاک‌نیا) که به دلیل پیروزی انقلاب و تعطیلی مراکز فرهنگی و هنری این نمایش اجرا نشد، همچنین نمایش سحر خونین به نویسندگی و کارگردانی خودم که در سال ۱۳۵۹ در سالن سردار جنگل رشت اجرا شد، ایفای نقش کردم. بعداز پیروزی انقلاب و آغاز مجدد فعالیت‌های فرهنگی و هنری و در گرما‌گرم جنگ تحمیلی، بر اساس اعتقاداتی که داشتم، کار نمایش با موضوع جنگ را آغاز کردم.

شما از کسانی هستید که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به صورت حرفه‌ای وارد عرصه تئاتر شدید، اگر امکان دارد بفرمایید چطور شد که بیش از این که به موضوعات دیگر بپردازید، انقلاب و ‌‌دفاع مقدس توجه شمارا به خودش جلب کرد؟
ایمان اولین نمایشی بود که خودم نوشتم و کارگردانی کردم و در سال ۱۳۵۹ به مدت ۱۰ روز در سالن آمفی تئاتر دبیرستان شهید بهشتی (شاهپور سابق) به روی صحنه بردم و استقبال کم‌نظیری از این نمایش به عمل آمد. بعدها که برادرم با حضور داوطلبانه در جبهه‌های جنگ در مبارزه با دشمن بعثی شهید شد این علاقه در من بیشتر ایجاد شد و در نتیجه در طول فعالیت‌های نمایشی‌ام در زمینه‌های اجتماعی، خانوادگی، مذهبی و... به موضوع دفاع مقدس هم پرداختم.

برخی کار کردن در زمینه انقلاب و دفاع مقدس را سفارشی کارکردن می‌دانند، شما در این‌باره چه نظری دارید؟
من بر خلاف برخی اشخاص چنین نظری ندارم و با اعتقاد کامل در این زمینه کار می‌کنم. به عنوان یک نویسنده و کارگردان به موضوعاتی می‌پردازم که خودم آنها را دوست دارم. پس به هیچ وجه کار سفارشی نکرده و نخواهم کرد. جنگ یکی از علاقه‌مندی‌های من است. همین چند روز پیش طرحی را به مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان ارائه دادم که درباره شهید بزرگوار حسین املاکی است، نمایشنامه‌ای که در خصوص زندگی این شهید بزرگوار در پشت جبهه‌ها و میادین جنگ است و آن را برای یک کار میدانی ارائه دادم تا زمانی هم که بتوانم باز هم دربارۀ جنگ تحمیلی می‌نویسم و کارگردانی می‌کنم.

از چه زمانی کار نویسندگی و پژوهش را آغاز کردید و چه تعداد کتاب دارید؟
همانطور که گفتم من از سال ۱۳۵۹ به نوشتن به ویژه نمایشنامه‎نویسی روی آوردم اما تحقیق و پژوهش را به طور جدی از سال ۱۳۷۰ شروع کردم و تا کنون کتاب‏های متعددی با موضوعات مختلف از جمله تاریخ تئاتر گیلان بعد از انقلاب اسلامی، زن در عرصه تئاتر گیلان، سیری در تعزیۀ رشت و... که برخی از این کتاب‎ها از جمله زن در عرصه تئاتر گیلان و زنان گیلان پیشگامان تئاتر ایران به عنوان پژوهش‌های برتر سال انتخاب شدند.

در حیطۀ انقلاب و دفاع مقدس کمبود چه آثاری پژوهشی را حس می‌کنید؟
احساس من این است که درباره شهیدانی که تلاش‌های بزگ و ارزشمندی در جبهه‌های جنگ تحمیلی انجام دادند به‌ویژه فرماندهان بزرگی چون شهید حسین املاکی، شهید محمود قلی‌پور، خصوصا از ایثارگری‌های زنان و مادران شهید و... باید نوشت و اجرا کرد.